Kardeşimin ilk anasınıfı günlerini unutamıyorum:) Hiç sınıfta durmuyor; hep eve geri dönmek istiyordu. İlk 3 gün ben de onunla sınıfa giriyordum ve boş bir anında hemnen sınıftan çıkıyordum ki sınıf ortamına alışsın. O da hemen yokluğumu farkedip ağlıyordu. 3. gün o kadar ağladı ki öğretmeni onu ikna edemedi, ben de içeri girip müdahale etmek istemedim. Sonunda öğretmen kapıyı açtı ve yüzü hortlak görmüş gibiydi kadıncağızın. İçeri girdiğimde kardeşim sinirden kafasını yerlere vuruyordu ve tüm çocuklar bir köşeye toplanmışlar, korku içinde onu izliyorlardı. Sınıfta çıt çıkmıyordu onun bağırma sesinin dışında. öğretmen: Aman Allahım, alın şunu götürün kızım, aaaaa... Fatih'i aldık eve gittik, epeyce konuştuk ve ikna ettik. Ertesi gün okula gittiğimizde tekrar ağlamaya başladı ve ben de ona dün konuştuklarımızı, bize verdiği sözleri hatırlattım ve o öyle ağlarken öğretmen beni dışarı çıkardı çocuğun kendisine alışması için. Ben kapıda yine aynı çığlıkların kopmasını beklerken bir süre sonra öğretmen kapıyı açtı ve gizlice beni çağırdı, "gel de şunu izle ablası.." Fatih, tüm arkadaşlarını etrafına toplamış, legolrı da almış etrafındakilere oyuncak yapmayı öğretiyordu. Hepsi de onu dinliyorlardı ve oynuyorlardı güzelce. Kardeşimin liderlik özelliğinin olduğunu da o zaman gördüm :)

ağaç yaşken eğilir,bende öyleydim 1.sınıfta :D

okuduğum en komik anı bu herhalde arkadaşlarıma da anlatıcam teşekkürler:)

vay maskara.küçük öğretmen adayı sanırım:):)