YAŞARIN SAMANLIĞI

Evvel zaman içinde
Bir tembel çocuk varmış.
Bütün köyün dilinde
Adı: Tembel Yaşar’mış.

Oturduğu yerden hiç,
İstemezmiş kalkmayı;
Yatmakmış onun için,
İşlerin en kolayı.

Günlerden bir gün evde,
Yaşarcık yalnız kalmış
Uzanarak bahçede,
Tam hayallere dalmış.

Ara sıra başını,
Kaldırıp bakıyormuş.
Hayret! Az ilerden
Bir duman çıkıyormuş.

Az ileride bir yerden
Duman yükseliyormuş;
Ve burnuna bir yanık
Kokusu geliyormuş!

-Bu duman neyin nesi?
Bir yer yanıyor tamam…
Boşver, ben bunun için,
Rahatımı bozamam.

Koşuşan insanların,
Duyunca sözlerini
Dönmüş öbür tarafa,
Kapamış gözlerini.

Biri: ‘’ yetişin gelin!...’’
Biri: ‘’ koşun!’’ diyormuş.
Bir taraftan çığlıklar
Çığlıklar geliyormuş.

Bir çocuk koşa koşa,
Yanı başına gelmiş:
-Şu yükselen dumanı,
Görmüyor musun? Demiş,

-Çek git be, demiş Yaşar:
Rahatsız etme beni.
Çekil başımdan yoksa
Fena yaparım seni.

-Çok yazık demiş çocuk
Nerede kaldı insanlık
Yazıklar olsun sana
Yanan sizin samanlık.

Fırlamış hemen Yaşar,
Sanki dönmüş deliye…
Koşmuş yangın yerine,
Bağırmış ‘’ Eyvah’’ diye.

Bereket ki komşular,
İşi erken görmüşler;
Çok uğraşmışlar ama,
Yangını söndürmüşler…

Yaşar ‘’ tövbeler olsu,
Tembelliğe’’ diyormuş.
Meğer ki ne kötüymüş
Diye söyleniyormuş…